عشق واژه ایست زیبا...

میخوام یه قصر زیبا بسازم
پنجره هاش آبی باشه
من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه
میخوام یه کاری بکنم
شاید بگی دوستت دارم
میخوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری
میخوام برات از اسمون
یاسای خوش بو بچینم
میخوام شبا عکس تو رو
تو خواب گلها ببینم
میخوام که جادوت بکنم همشه پیشم بمونی
از تو کتاب زندگیم
یه حرف رنگی بخونی
امشب میخوام برای تو
یه فال حافظ بگیرم
اگه که خوب در نیومد
به احترامت بمیرم
امشب میخوام تا خود صبح
فقط برات دعاااااااااااااااا کنم
برای خوش بخت شدنت
خدا خدا خدا کنم
امشب تو آسمون عکس چشاتو بکشم
اگه نگاهم نکنی. ناز نگاتو بکشم
میخوام تو رو قسم بدم
به جون هرچی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف
رنگ گل شقایقه
یه موقعی فک نکنی
دلم واست تنگ نمیشه
فک نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه
اگه بری شب چشام
یه لحظه هم خواب ندارن
آسمونا ی آرزو یه قطره مهتاب ندارن
میدونی چیه:
حتی اگه دلت نخواد
اسم تو تو قلب منه
چهره ی تو یادم میاد
وقتی که بارون میزنه
ای کاش بدونی چشاتو
به صد تا دنیا نمیدم
به آرزوهام میرسم اگه که تو پیشم باشی
نگام کنو برام بگو
مرگ گلای شمعدونی
دوسم داری یا نداری؟

وقتی خورشید میره تا چشماشو رو هم بذاره
 رنگ خورشید غروب چشماتو یادم میاره
همیشه غروب برام عزیز و دوست داشتنیه
 واسه اینکه رنگ خوب چشمای تو رو داره
غروبا قشنگن ،‌ با چشات یه رنگن
 قشنگ ترین غروبو تو چشای تو می بینم
تموم عالمو پر از صدای تو می بینم
تو چه پاکی ، تو چه خوبی
تو شکوه یه غروبی
مث دریای پر آواز جنوبی
تو برام دیدنی هستی مث دریای جنوب
 که پر از رازی و آوازی و قصه های خوب
 دیدنت برای من همیشه تازگی داره
مث جنگل مث ساحل ، مث دریا تو غروب

اگه چشمات نبودن ، دنیا این رنگی نبود

رو لب پرنده ها ، دیگه آهنگی نبود

اگه چشمات نبودن ، آسمون آبی نبود

ُگلای یاس  سفید ، توی  هیچ خوابی نبود

اگه چشمات نبودن ، شب مهتابی نبود

پشتِِ اَبرای دلم ، دیگه آفتابی نبود

اگه چشمات نبودن ، کی واسم گریه می کرد

دل من وقتی شکست ، به کجا تکیه می کرد

اگه چشمات نبودن ، کی با من سفر می کرد

واسه جشن ماهیا کی ماهُ خبر می کرد

اگه چشمات نبودن ، کی ُگلا رو آب می داد

واسه گنجشک دلم کی یه جای خواب می داد

حالا چشمات با َمَنن که هنوز نفس دارم

جُرأت پر کشیدن از توی قفس دارم

دیگه چشماتُ نگیر ، که من آزرده بشم

مثل گل تو فصل یخ ، زردُ پژمرده بشم

تا که چشماتُ دارم شعرای تازه میگم

همش از پنجره ای ، که به روم بازه می گم